Over doorzetten, rood en…

“Ik ga een blog schrijven met steekwoorden van een ander, wie?” Twitterde Chanti Janssen vorige week. Ik antwoordde: zomer, kwaliteit, ondernemen en balans. Lees haar blog, getiteld ‘Als je niet blijft balanceren, val je om’ op de site van het Sprekershuys. Ik kreeg voor deze blog de steekwoorden: doorzetten, rood, sprankeling, gevoel & de kracht van bloemen. 

Onderweg van kantoor naar huis (of vice versa), zie ik regelmatig een oudere man lopen die een boodschappenkarretje achter zich aan trekt. Hij is lang en statig, maar loopt wat moeilijk en voorover gebogen. En hij draagt een opvallende fietshelm, paars met rood. Altijd. Dat intrigeert me. Waarom die helm? Zouden zijn kinderen hem daartoe verplicht hebben, nadat hij een keer gevallen is? Zo van: nee pa, we willen niet dat je nog alleen boodschappen gaat doen. Dat is gevaarlijk. Waarop pa repliceerde: dat kunnen jullie me niet verbieden. Als compromis is daar nu die helm, zo stel ik me voor. Waar of niet: chapeau voor de meneer in kwestie. Niet bij de pakken (fysieke ongemakken) neerzitten, maar doorzetten.

Mijn eigen vader, ook lang en statig, mocht helaas maar 71 jaar worden. De fietshelm-meneer doet me een beetje aan hem denken. Mooi vind ik dat. Hoe mensen die er niet meer zijn, zich steeds weer op verrassende manieren aan je tonen. Zou mijn vader zo’n helm ook geaccepteerd hebben? Mijn gevoel zegt van niet. Maar als ik erover nadenk, slaat de twijfel toe. Want als ik één ding zeker weet, dan is het dat hij zijn zelfstandigheid zo lang mogelijk wilde behouden. Het laatste jaar ging zijn gezondheid in rap tempo achteruit. Concessies die eerder onbespreekbaar leken, werden alsnog gedaan. Zijn gevoel voor humor verloor hij gelukkig nooit. Zalig, die sprankeling in zijn ogen als hij weer een droge opmerking maakte. De zusters in het ziekenhuis hadden het er maar moeilijk mee. Of mijn vader wellicht wat in de war was? Nee hoor, hij heeft gewoon een apart gevoel voor humor.

Ruim een week voor zijn overlijden (27 maart 2006), vroeg mijn vader me vanuit zijn ziekenhuisbed of ik iets voor hem wilde doen. Wat is het geval? Ter gelegenheid van hun eerste kus, op 16 maart 1953, gaf hij mijn moeder ieder jaar op die dag bloemen. Of ik dat nu namens hem wilde regelen, met daarbij een kaartje: “Bedankt voor 53 fantastische jaren.”

Het opdrachtenbriefje koester ik.

IMG_3576

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *